Μια Μέρα...

Μια μέρα, θα πάρω το ασπρο μου άλογο (ή το μαύρο μου γκολφ) και θα έρθω να σε πάρω, να πάμε ένα ταξίδι στην άκρη του κόσμου (ή τετραήμερο καπου στην Ευρώπη. Με easyjet). Οι χίλιοι υπηρέτες του παλατιού μας (Η Νάγια), θα ραίνουν με ροδοπέταλα το διάβα μας (θα σκουπίσω μετά). Θα φοράς ένα ολόλευκο φόρεμα (Ζαρα) και η ορχήστρα θα παίζει σε ρυθμούς μαγικούς (το καλό το πλεϊλιστ στο ipod).  Θα γυρίσεις, θα με κοιτάξεις και όλα θα είναι καλά. (από εδώ.)

Broken Greeks //

Η Marianne Faithfull συμπαρίσταται στους έλληνες Αγανακτισμένους!  
Η Marianne Faithfull πρόκειται να δώσει μια συναυλία την ερχόμενη Τρίτη στο θέατρο του Λυκαβητού. Λίγες μέρες λοιπόν πριν φτάσει στη χώρα μας έστειλε μιαν αναπάντεχη επιστολή συμπαράστασης προς το κίνημα των Αγανακτισμένων που εδώ και μια βδομάδα περίπου διαδηλώνει καθημερινά στη πλατεία Συντάγματος. 
Σε όλη τη διάρκεια της ζωής και της καριέρας μου μέχρι τώρα, υποστήριζα πάντοτε όσους πάλευαν για ένα καλύτερο κόσμο, για ν΄αλλάξουν τα πράγματα.  Πίστευα πάντα πως πως η συμβατική σοφία και λογική δεν αρκεί από μόνη της για να φέρει ευτυχία για τον καθένα ή για το σύνολο.  Για όσους απο σας είσαστε Αγανακτισμένοι πολίτες σήμερα στην Αθήνα είμαι στο πλευρό σας!  Σας εύχομαι να έχετε κουράγιο και να συνεχίσετε να παλεύετε! (απο εδώ.)  

βαρέθηκα...

Με αφορμή τη συμμετοχή της Όλιας Λαζαρίδου στο φετινο Τροχόσπιτο (με το τραγούδι Βαρέθηκα του Νικόλα του Άσιμου) σκέφτηκα οτι η επιλογή της ήταν ότι πιο ριζοσπαστικό και ειλικρινές έχω δει/ακούσει τον τελευταίο καιρό. Το κομμάτι δεν το ήξερα, θυμόμουν τη μορφή του Άσιμου όμως... Παρεξηγημένος... Μονο αυτό μπορώ να σκεφτώ. Ίσως - όπως πολλοί - ήταν εκτός εποχής. Σήμερα όλοι θα τον παρομοίαζαν (και ίσως να μοιράζοταν και το ίδιο hype) με τον Sébastien Tellier. Πέρα όμως απο το οτι μοιράζονται ίδια εξωτερικά χαρακτηριστικά οι ομοιότητες σταματούν εδώ. Το βρήκα συγκλονιστικό και σκέφτηκα ότι Πολιτισμός είναι να ακούγονται τέτοιοι στίχοι κάτω από την Ακρόπολη από ανθρώπους με συναίσθημα και ας φαλτσάρουν κι όλας: ''Κανένας πια δε λέει να ξεκουνήσει, αναμφιβόλως, δε με χωράει ο τόπος ρε παιδιά.''
Τα εύσημα ανήκουν και σε όποιο ανοιχτόμυαλο άνθρωπο άφησε την κα Λαζαρίδου να μοιραστεί μαζί μας το ''Βαρέθηκα''. Νοιώθω κάτι να αλλάζει... Θα δείξει.

σπρώξε με πίσω στον αληθινό κόσμο//

Μια νύχτα χάρισμά μας... στο Τροχόσπιτο!

Nα πάτε γιατί:
01. Γίνεται στο πιο ωραίο σημείο της Αθήνας.
02. Ο Άγγελος Παπαδημητρίου είναι απολαυστικότατος.
03. Η Βικτώρια Ταγκούλη είναι φωνάρα.
04. Ο Χρήστος Στέργιογλου αποδυκνύεται οτι έχει (πολύ) χιούμορ.
05. Οι Blitz είναι σκέτη απόλαυση.
06. Με αφορμή την Όλια Λαζαρίδου θα εκτιμήσετε τον Άσιμο.
07. Για τις απρόσμενα εξαιρετικές εκτέλεσεις/διασκευές των Λούλη / Ξάφη.
08. Για την στάση/έκφραση και ερμηνεία της Καραμπέτη.
09. Γιατί  αποδεικνύεται  οτι όταν θέλουμε μπορούμε να κάνουμε αξιοπρεπέστατα πράγματα χωρίς φανφάρες και εξοδα. 

ΘΕΑΤΡΟ ΣΕ ΤΡΟΧΟΣΠΙΤΟ
Πρώην Κορεάτικη Αγορά (πεζόδρομος Θησείου)
1 και 2 Ιουνίου
Ώρα έναρξης 21:00
Είσοδος ΕΛΕΥΘΕΡΗ.

black (and other) flowers

Απο εδώ.

Prisoner of Love feat. Antony //

a sunny day //

only art can brake your heart #4

Alba’s Breakfast by Andy Warhol, Jean-Michel Basquiat, and Francesco Clemente, 1984.

η αγανάκτηση του μίκι [μάους] //

... δεν ξέρω τι έγινε ξαφνικά, μπορεί να φταίει η ομαδική αγανάκτηση στις πλατείες, μπορεί η εποχή και η ζέστη της νύχτας, πάντως εκεί που δεν έβλεπες ήλιο στον ορίζοντα, ο ουρανός σαν να ’χει γίνει πιο γαλανός [μια λεμονιά ανθίζει στη γειτονιά]. αισιοδοξία, έστω και αδικαιολόγητη. κατά τ’ άλλα μια χαρά. στους δρόμους η μυρωδιά σπέρματος κυριαρχεί από άκρη σε άκρη σε όλο το κέντρο -τις νύχτες είναι ακόμα χειρότερη και ΕΙΔΙΚΑ μετά τη βροχή- τα περιστέρια γεννοβολάνε στις γλάστρες, η γάτα νιαουρίζει ασταμάτητα [θέλει να ζευγαρώσει, πού είσαι ρε narita;], τα κοριτσάκια κυκλοφορούν ημίγυμνα και η γιαγιά απέναντι ξημεροβραδιάζεται στο μπαλκόνι. déjà vu. μετά από έξι ατελείωτους γαμημένους μήνες και χάλια διάθεση, ο εγκέφαλος προσπαθεί να σε προστατέψει και σου στέλνει υποσυνείδητα μηνύματα «ευτυχίας». που σημαίνει ότι ξυπνάς ένα πρωί και εκεί που προσπαθείς να ισιώσεις το πουλί για να σημαδέψεις στο κέντρο της λεκάνης, συνειδητοποιείς ότι σου έχει φτιάξει η διάθεση [όταν κατουράς και σφυρίζεις ταυτόχρονα δεν χρειάζεται να ανησυχείς για τίποτα: ή είσαι εντελώς βλήμα, γεγονός που σε κατατάσσει αυτόματα στην κατηγορία «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι», ή μόλις έχεις ξεπεράσει την κατάθλιψη, δηλαδή είσαι σε καλό δρόμο, ακόμα κι αν αυτός περιορίζεται σε απότομες στροφές μέσα στο κεφάλι σου].
ευτυχία: καλή τύχη, ευδαιμονία / αφθονία ιδ. υλικών αγαθών, ευημερία / καλή έκβαση, επιτυχία. ευτυχία είναι όταν αυτό που έχεις σχηματίσει στο μυαλό σου ως ιδανικό, γίνεται πραγματικότητα. έστω και για λίγο. ή κάτι τέτοιο. με τις παρούσες συνθήκες, δηλαδή, και την τρέχουσα έκβαση των πραγμάτων, η ευτυχία είναι κάτι μακρινό και απλησίαστο. παρ’ όλα αυτά, όταν καταφέρνεις ν’ αντέξεις για σαράντα λεπτά το «ένα το χελιδόνι» στα προπύλαια, ανάμεσα σε ηλικιωμένους που περιμένουν την «άνοιξη ακριβή» [η οποία χθες μας αποχαιρετούσε], μάλλον είσαι σε ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ διάθεση. κι εκεί που αναρωτιόμασταν γιατί τα τριζάτα ηχεία παίζουν παραμορφωμένα και στη διαπασών απανωτά τα ανυπόφορα επαναστατικά του μίκη, εμφανίστηκε ο μίκης για να δηλώσει αγανακτισμένος -γαμώ την αγανάκτησή μου δηλαδή. και φύγαμε.
ευτυχώς που επακολούθησε το γιουχάισμα στους κλέφτες της βουλής και κάπως μας ξανάφτιαξε το κέφι.
καλό μήνα. (απο εδώ.)